Overzicht & Activiteiten
De
zorg voor onze honden staat bij ons voorop. Een Parson een terriër laten zijn, is zoals u weet niet een
makkelijke klus.
Het jachtinstinct zorgt ervoor dat de Parson Russell bezig wil
blijven en er dus telkens een nieuwe uitdaging gewenst is om hierin te voorzien.
Lange wandelingen met voldoende variatie zijn nodig om een Parson zijn
jachtinstinct te kunnen laten gebruiken.
Pas dan is een Parson
een terriër.
Het
achter beestjes aanrennen, zoals muizen, ratten, konijnen, hazen, vogels of
eender wat er in de vrije natuur beweegt, geven de Parson, thuis aangekomen,
het
voldane gevoel van: ZUCHT!!! en nu rust. Het zelfstandig kunnen zijn in het veld
of bos, zo nu en dan naar de baas kijken en weer verder gaan en opkijken als de
baas roept om te checken of het echt wel nodig is om te komen, om dan vervolgens
vastberaden verder te gaan met waar het mee bezig was, is onderdeel van het
terriër kunnen zijn.
Maar wanneer de baas op zijn fluitje blaast, jaaaa... dan
kom ik, want dan krijg ik een lekker stukje rauw vlees, om daarna weer als een
speer op pad te gaan naar die onderkruipsels in het gras.
Zoals
u op onze site kunt zien laten wij onze honden met grote regelmaat rondrennen op
plaatsen waar de bovenstaande mogelijkheden aanwezig zijn. Wij hebben de
overtuiging dat wanneer je de honden en in het bijzonder een Parson Russell
Terriër, dit te bieden hebt, deze in een
gezonde situatie terriër kan zijn. Dat
vanuit die optiek, een Parson in een gezin als dat van ons, een nestje kan
krijgen, spreekt voor zich.
De
vraag kan zelfs gesteld worden of een Parson uit een nestje dat geboren is in
een gezin, zoals dat van ons, beter af is dan bij een fokker met een kennel
buitenshuis. Naast
het gegeven dat onze honden alles in huis meebeleven en de aanwezige puppies dus
ook (denk aan stofzuigers, muziek, tv-geluiden, spelende kinderen etc) is de
totale intensiteit van de verschillende prikkels veel groter dan bij een fokker
met een buiten kennel.
Onze honden worden consequent opgevoed met op zijn tijd een verwenbeurt. Na een lange wandeling krijgen ze verse pens of een lekker kluif en ze genieten hiervan dan in de zon.
Het krijgen van een nestje is bij ons geen doel op zichzelf, maar een hele leuke bijkomstigheid voor de honden en voor ons gezin.
Het
bezig zijn met de honden geeft ons veel voldoening. Het hebben van zo nu en dan
een nestje levert natuurlijk wel het nodige werk op, maar ook heel veel meer
lol.
Hieronder vindt u een overzicht van onze activiteiten wanneer wij een nestje hebben. Een afbeelding met een toelichting geven een beeld van hoe wij omgaan met een (aankomend) nestje met parsonpuppies en met onze volwassen honden.
Bij het werpen is er altijd iemand van ons aanwezig. Wij laten het teefje dus de laatste fase van de dracht niet alleen. Zelfs 's nachts slapen wij samen met het teefje, zodat er niets onverwachts gebeuren kan en de hond er alleen voor zou staan. Het teefje wordt gerust gesteld en vertroeteld. Ze krijgt ook alles wat zij hebben wil. Tijdens de geboorten mag het teefje proberen alles zelf te doen en grijpen wij alleen maar in als dit echt niet anders kan. Het werpen van de pups moet immers voor zowel het teefje als voor ons een leerzame en leuke belevenis zijn.
Socialisatie begint bij ons op de eerste dag.
De pasgeboren pups prenten direct in dat aanraking door mensen en de geur
van mensen iets heel normaals is. Onze kinderen spelen hier vanaf de eerste dag
een belangrijke rol in...jpg)
Het opgepakt worden door mensen geeft de jonge honden- hersenen
informatie over wat er allemaal normaal is.
Natuurlijk
wordt het nest de eerste tijd alle rust gegeven, maar op gezette momenten worden
de puppy's toch even bekeken en gewogen. Dit gebeurt alleen maar in het bijzijn
van de moeder, zodat zij hierbij niet teveel stress ervaart.
Vroeg gehoord en vroeg
geroken, is later niet weggedoken.
Puppies die van jongs af aan geluiden en geurtjes ruiken in hun leefomgeving,
zullen hier later niet meer van opkijken. Geluiden waar wij als mens niet meer
van wakker liggen zijn voor een pup nieuw.
Opvoeding en socialisatie gebeurt in
ons gezin dus vanaf de eerste dag, met alle geluiden en luchtjes waar wij al
lang niet meer bij stil staan. Maar ook geluiden van een stofzuiger, een
afwasmachine of spelende kinderen.
.jpg)
Onze nesten krijgen alle rust. Zowel moeder als puppy's slapen veel. Het teefje ervaart een topgenot aan deze periode.
Al heel snel is het voor de teef de normaalste zaak van de wereld dat er iemand in haar werpkist komt en een handje helpt. In het begin is het voor het teefje vaak even lastig om haar 'draai' te vinden en kijkt dan ook alleen nog maar een beetje om of alles goed gaat.
Het
vasthouden en uit het nest weg tillen (onder toezicht van de moeder), helpt bij het
aanvaarden van mensenhanden. De oogjes gaan pas na 10 dagen open, maar het
geurzintuig doet het vanaf de geboorte direct. De pup zal dan ook direct gaan
snuffelen aan de handen en mouw.
![]() |
.jpg)
De teef houdt de omgeving van de pups schoon door alle uitwerpselen "weg te werken". Ze stimuleert de pups met hun darm -en plasfunctie, door op hun buikjes te likken. Ook duwt ze met haar neus geregeld een pup van zijn plaats om overal goed bij te komen. Wanneer ze vindt dat een pup op een verkeerde plek ligt kan ze zelfs de pup tussen haar tanden nemen en ergens anders heen brengen. Een aantal zintuiglijke ontwikkelingen of beter gezegd hersenfuncties van de pups worden zo op een natuurlijke wijze in de hersenen "aangesloten". Zaken zoals; -door beweging of ruiken waarnemen waar hun moeder is , krijgt een plekje in de hersenen. Pups leren dit vanaf de geboorte en eigenlijk al daarvoor. Het waarnemen van hun andere nestgenoten, het voelen in welke houding ze liggen en op wat voor ondergrond of het ruiken van deze ondergrond zorgen allemaal voor een aangroei van hersenverbindingen, die van enorm groot belang zijn, hoe de pup later in zijn /haar leven staat. Door het stimuleren van verschillende zintuigen ontstaan er Neurotrofe stoffen in de hersenen die voor een groeiontwikkeling van hersencellen zorgen. Dit is een geheel natuurlijk proces, wat er voor zorgt dat een hond zich gaat gedragen als een hond.
Aanleg
is bepalend voor de mogelijkheden die er zijn bij een pup om iets aan te
leren. Het ligt voor de hand dat het optimaal benutten van deze mogelijkheden, er
voor zorgt dat een hond zich later anders gedraagt, dan wanneer je deze mogelijkheden
niet benut. Wanneer je deze Neurotrofe ontwikkeling van de hersenen van een
puppy totaal overlaat aan de prikkelingen die de moederteef geeft aan haar pups,
dan worden niet alle hersencapaciteiten benut van deze pups, omdat de teef
alleen kan uitgaan van wat zij instinctief kan en doet. De kneep zit hem
hier in met name de opmerking "kan doen", omdat ook zij ooit is grootgebracht
door een teef en een bepaalde hersenontwikkeling heeft doorgemaakt en deze op
haar manier gebruikt. Wanneer je echter ook, op regelmatige tijden,
prikkels aan de pups toedient, die zij anders niet zouden krijgen, dan ontwikkelen de hersenen zich sneller en vollediger.
Door het stimuleren van zintuiglijke waarnemingen, worden er dus eerder
Neurotrofe stoffen in de hersenen gevormd en ontwikkelen de zenuwverbindingen in
de hersenen beter.
Wat
hiervan het gevolg is mag duidelijk zijn. Een pup die in de tweede levensweek al een gevoel kent van koude
of natte voeten, het ruiken van zeep, sinasappels of het gevoel
van kriebel tussen de teentjes, gaat de weken daarna verder met deze belangrijke bagage, die het anders niet bij zich
zou hebben. Een duidelijk betere Oriëntatiezin is hierbij bijvoorbeeld een uitgesproken verschil
tussen pups die extra gestimuleerd zijn via het
Bio Sensor Program
(<<lees
verder) en
pups die dat niet hebben ondervonden.
.jpg)









.jpg)

.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)








